sobota, 21 listopada 2026

39/2026. Opowieść o wszystkim i o niczym

 

   Życie składa się z drobiazgów, o których można napisać całą opowieść oraz takich, które nie zasługują nawet na jedno zdanie. A jednak jedne i drugie potrafią być równie interesujące. Dlatego dzisiaj będzie trochę o wszystkim i trochę o niczym. Bez szczególnego porządku, bez wielkich słów i – co najważniejsze – bez konieczności wyciągania z tego życiowych wniosków. Nie zawsze przecież trzeba być mądrą, a dojrzałość nie polega na tym, żeby traktować siebie śmiertelnie poważnie.

   Zacznę od tematu, którego na moim blogu nie znajdziecie. Polityka. Nie piszę o niej i nie zamierzam tego zmieniać. Nie dlatego, że nie mam własnego zdania, nie dostrzegam ani nie interesuję się tym, co dzieje się na świecie. Wręcz przeciwnie. Obserwuję rzeczywistość, mam swoje opinie i poglądy, ale nie widzę powodu, żeby każde miejsce w internecie zamieniać w pole bitwy. Wystarczy, że polityka potrafi skutecznie zepsuć humor przy porannej kawie. Do moich opowieści nie musi zaglądać. Tutaj piszę o miejscach, ludziach, podróżach, codziennych radościach i drobiazgach, które sprawiają, że chce mi się wstawać z łóżka. A jeśli ktoś szuka politycznej awantury, to niestety trafił pod niewłaściwy adres.

   Puszek również nie wykazuje zainteresowania tym tematem. Ma ważniejsze sprawy do ogarnięcia. Chociażby kontrolowanie, czy domownicy należycie wywiązują się ze swoich obowiązków wobec kota. I słusznie uważa, że są tematy znacznie przyjemniejsze do roztrząsania. Na przykład taki, że jestem Babcią najcudowniejszej Wnuczki na świecie!

   Nie zamierzam nawet udawać, że jestem obiektywna – bo nie jestem – i nie przyjmuję żadnych reklamacji. We wrześniu skończyła roczek, a my zamiast uczestniczyć w rodzinnym świętowaniu i wcinać urodzinowy tort, przemierzaliśmy Andaluzję. Cóż, czasami podróże mają swoje konsekwencje. Na szczęście Wnuczka nie notuje jeszcze babcinych przewinień, więc pewnie uda mi się uniknąć poważniejszych sankcji. A jeśli nie, to liczę, że kilka dodatkowych całusów załatwi sprawę.

   Bycie Babcią to całkiem nowy rozdział, wielka radość i przywilej, ale nie oznacza, że z dnia na dzień wskoczę w kapcie i będę piec szarlotkę na każde zawołanie, biorąc wolne od własnego życia. Nie zamierzam rezygnować z siebie. Mam pasje, podróżuję, piszę bloga i nie planuję podporządkować życia robieniu na drutach. Jestem czułą Babcią i jednocześnie babką z pazurem. Niech Wnuczka od najmłodszych lat uczy się, że kobieta nie może być potulna i nie powinna zapominać o sobie.

   Staram się nie myśleć o chorobie. Nie oznacza to, że o niej zapominam albo udaję, że jej nie ma. Po prostu nie chcę oddawać jej kolejnych godzin, dni i myśli. Mam przecież tyle spraw do załatwienia, tyle pomysłów do zrealizowania i tyle miejsc do zobaczenia. Nie zamierzam więc sadzać choroby na honorowym miejscu przy stole i zapraszać jej do każdej rozmowy. Niech sobie będzie gdzieś z boku i najlepiej siedzi cicho.

   Chodzimy z Mężem na spacery pomimo tego, że listopad uznał, że jego głównym zadaniem jest odbieranie światu kolorów i fundowanie coraz krótszych dni. Już mi to nie przeszkadza. Wkładam kurtkę, szalik i ruszam przed siebie. Czasami świeci słońce, czasami wieje, czasami siąpi deszcz, a niebo ma minę, jakby obraziło się na wszystkich bez wyjątku. Ale przecież nie będę siedzieć w domu tylko dlatego, że kalendarz pokazuje listopad, którego nie lubię. Jesień ma swój urok, nawet jeśli muszę czasem poszukać go pod mokrymi liśćmi. Poza tym ruch dobrze mi robi, a świeże powietrze ma tę cudowną właściwość, że przez chwilę zajmuję się czymś zupełnie innym niż własnymi myślami.

   Lubię te nasze spacery. Bez konkretnego celu i bez pokonywania imponujących dystansów, ale z poczuciem, że zrobiłam coś dobrego dla siebie. A potem tak miło napić się gorącej kawy. Oczywiście przy mruczeniu Puszka, dla którego nasze spacery są niepotrzebnym komplikowaniem sobie życia. W końcu według jego filozofii najlepszym miejscem na świecie jest ciepły dom z człowiekiem w zasięgu łapy.

   Przed nami wybór miejscówki na Sylwestra! Marzy nam się eleganckie wnętrze, może odrobinę luksusowe z pyszną kuchnią, muzyką, która nie pozwoli usiedzieć przy stoliku i tym szczególnym nastrojem, w którym przywitamy Nowy Rok w szampańskiej oprawie i uwierzymy, że wszystko jest możliwe. W końcu nie każda noc kończy i rozpoczyna rok!

   Cieszę się, że czuję się na tyle dobrze, by w ogóle snuć takie plany. Oczywiście muszę uważać, ze względu na obniżoną odporność i rozsądnie podchodzić do swoich możliwości. Jeśli lekarz uzna, że przyda mi się dodatkowe wsparcie, pomyślę i o tym.

   Puszek zapewne nie podzieli naszego entuzjazmu. Jego idealny Sylwester? Wszyscy siedzimy w domu, nikt nie hałasuje, a kolacja odbywa się punktualnie. Tym razem będzie zmuszony pogodzić się z faktem, że jego ludzie mają inne plany. Ale niech się nie martwi – wrócimy. Ktoś przecież musi rano podziwiać jego obrażoną minę.

   Całkiem sporo się dzieje, chociaż nie są to wydarzenia, które trafiłyby na pierwsze strony gazet. Niby nic wielkiego, a jednak wszystko opowiada o życiu. A życie przynosi niespodzianki, czasami zabiera coś, do czego byliśmy przywiązani, a czasami stawia przed nami... włoskie ciasto zamiast polskiego piernika.

   Cóż, tym roku nie nastawiłam świątecznego piernika, ale przecież nie oznacza to, że Boże Narodzenie się nie odbędzie. Dlatego warto mieć do życia dystans. Zwłaszcza kiedy ma się jeszcze tyle rzeczy do zrobienia, tyle miejsc do zobaczenia i taką Wnuczkę do kochania więc wieczorem wznosimy z Mężem kieliszki pełne wdzięczności za wszystko. 

   Nawet jeśli listopad robi wszystko, żeby nam to utrudnić.



Życie jest piękne pod warunkiem, że człowiek ma kota,

któremu poświęca całą swoją uwagę. Reszta to fanaberie.

/Puszek 🐾/


Wypowiedziane szeptem, zapisane puszkiem...

*ilustracje z internetu;

*zdjęcia własne;



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Napisz słowo, zdanie, myśl... Miło będzie Cię tu "usłyszeć".