To był kolejny gorący dzień w Kadyksie. Wyruszyliśmy z naszego mieszkania w centrum miasta przy Calle Sagasta, która zaprowadziła nas prosto nad ocean. Nie zamierzaliśmy jednak wylegiwać się na plaży. Naszym celem był Castillo de San Sebastián — dawna twierdza stojąca na niewielkiej wysepce u wybrzeży Kadyksu.
Wysepka nie zawsze była dostępna z plaży. Przez stulecia ocean oddzielał ją od miasta i dopiero w XIX wieku została połączona ze stałym lądem kamiennym pomostem. Dziś można dotrzeć do zamku pieszo, ale nie znaczy to, że ocean oddał tę przestrzeń. Przekonaliśmy się o tym na własnej skórze.
Ocean tego dnia nie był spokojny. Rozkołysany i wzburzony najwyraźniej postanowił pokazać nam, kto tu rządzi. Wiatr rozwiewał włosy, mewy kręciły ósemki nad głowami, a fale z hukiem rozbijały się o groblę i raz po raz przelewały przez nią. Niektóre z nich dosięgały nas i zanim dotarliśmy do końca drogi, byliśmy przemoczeni do suchej nitki. Minęliśmy grupę chłopaków popisujących się skokami do wody
i wędkarzy cierpliwie czekających na branie. Każdy miał własny powód, by spędzać czas nad oceanem. A my szliśmy ku niewielkiej wysepce, na której od wieków trwa kamienna twierdza z latarnią morską w środku.
Do castillo weszliśmy przez bramę z herbem pierwszego króla Hiszpanii z dynastii Burbonów – Filipa V.
Gdy ją przekroczyliśmy, znaleźliśmy się w miejscu, które z każdej strony otaczał błękit. Z murów widzieliśmy tylko ocean, ocean, ocean, ocean…
Jak w piosence! Na linii horyzontu jego błękit spotykał się z błękitem nieba, a granica między nimi niemal znikała. Dwa odcienie zlewały się w jeden, a za nami było miasto z ulicami, domami i codziennym życiem. Słońce przyjemnie pieściło skórę, wiatr przynosił zapach słonej wody, a my spacerowaliśmy po murach, zatrzymywaliśmy się i chłonęliśmy widoki, zapominając na chwilę o wszystkim, co znajduje się za naszymi plecami.
Ale te mury nie powstały po to, by służyć spacerowiczom i miłośnikom pięknych widoków.
Wysepka ma długą i pełną zwrotów historię. Już w czasach fenickiego Gadiru znajdowało się tu sanktuarium poświęcone Baalowi Hammonowi. Zanim powstał zamek, zanim pojawiła się latarnia, wysyłająca światło ku oceanowi, ludzie już 3000 lat temu przybywali na tę skalistą wysepkę oddawać cześć swojemu bóstwu. Ocean, który tamtego dnia zalewał nam drogę, był dla Fenicjan źródłem życia, handlu i niebezpieczeństwa.
Nie wiadomo kiedy wzniesiono tu pierwszą latarnię. Domysły giną w odległej przeszłości, pośród fenickich opowieści i legend, a jedna z nich wspomina o złotej postaci na szczycie, która wyciągniętą ręką wskazywała żeglarzom drogę do portu. Nie wiem, ile w tej historii jest prawdy i może jest tylko echem dawnych opowieści, ale bardzo pasuje do tego miejsca.
W 1457 roku wysepka była miejscem kwarantanny dla Wenecjan chorych na dżumę, którzy przypłynęli do Kadyksu. Kiedy zaraza odpuściła, wznieśli oni kaplicę, wykorzystując do jej budowy między innymi pozostałości dawnej latarni i poświęcili ją świętemu Sebastianowi. Wybór patrona - od imienia którego wysepka, a później także twierdza przyjęły nazwę - nie był przypadkowy. Wszak w tradycji chrześcijańskiej św. Sebastian chroni przed zarazami i epidemiami.
Czas płynął, a Kadyks rozrastał się. Wyspa stała się ważnym punktem obronnym miasta. Powstawały kolejne umocnienia i Castillo de San Sebastián, którego budowę ukończono w 1706 roku, a wody oceanu przez stulecia stanowiły zarówno naturalną ochronę jak i zagrożenie dla rozwijającego się portu.
W obrębie murów dawnej twierdzy stoi latarnia Faro de San Sebastián, jakby od zawsze należała do tego nadmorskiego krajobrazu. Jest smukła, metalowa, bardzo współczesna i zdecydowanie nie jest najpiękniejszą latarnią świata. Ale nie musi zdobywać tytułu miss, bo jej zadaniem jest świecić, ostrzegać i wskazywać drogę tym, którzy przemierzają morskie szlaki.
Tego samego dnia w złotej godzinie wróciliśmy na plażę La Caleta, by pożegnać dzień. Zobaczyć, jak ostatnie promienie słońca otulają twierdzę i jak światło latarni zaczyna rozświetlać zapadający zmrok. Usiedliśmy na piachu i patrzyliśmy, jak słońce powoli zbliża się do linii oceanu.
Niebo stopniowo nabierało ciepłych barw. Złoto przechodziło w pomarańczowy, który rozpalał się czerwienią. Ocean wciąż mienił się odcieniami błękitu, a fale odbijały ostatnie promienie światła. Mewy powoli znikały z wieczornego nieba, wiatr cichł...
Dzień, który jeszcze kilka godzin wcześniej był pełen ostrego słońca i wzburzonej wody, powoli zanurzał się w spokoju, a na grobli prowadzącej na wysepkę kręcono jakąś koreańską dramę.
W oddali widzieliśmy mury twierdzy i światło latarni, które rozbłysło na tle ciemniejącego nieba niemal jak drugie słońce.
Zmieniły się czasy, zmieniły się statki i sposoby podróżowania, ale potrzeba odnalezienia bezpiecznej drogi pozostała taka sama.
Takie myśli krążyły nam w głowach, gdy z plaży obserwowaliśmy światło, które odnalazło miejsce w wieczornym krajobrazie.
Każdy powinien mieć swoją latarnię.
Zwłaszcza gdy czasem nie wie, dokąd płynąć.
/Puszek🐾 /
Wypowiedziane szeptem, zapisane puszkiem...
*zdjęcia i filmiki własne;
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Napisz słowo, zdanie, myśl... Miło będzie Cię tu "usłyszeć".