6. Bajka o Mirabelce i grze w rozbierane scrabble

 

   Był przyjemny, świąteczny wieczór. W tle cicho leciały jazzowe kolędy, pachniało cynamonem i suszonymi pomarańczami. Mirabelka siedziała na kanapie w miękkich skarpetach w renifery i swetrze z dekoltem. Leon przyniósł grzaniec w wysokich szklankach z grubego szkła.

-Zagramy w coś?-zapytała, przeciągając się na ciepłym pledzie jak kotka.

-Mam pewną propozycję-mruknął Leon, kładąc na stoliku scrabble.

-Scrabble? Serio?- uniosła brwi.

-Rozbierane scrabble, kotku-wyszczerzył się. -Każde słowo powyżej 20 punktów-zdejmujesz coś. Każde poniżej 20- ja coś zrzucam.

   Gra ruszyła i już po paru rundach Mirabelka miała na sobie tylko sweter. Leon układał takie słowa, jak 'PODNIECAJĄCA', czy 'POŻĄDANIE', podkręcając atmosferę. Gdy ułożył 'NAMIĘTNOŚĆ' spojrzała na niego spod rzęs.

-Masz cały słownik w głowie czy tylko dobrze się bawisz?

-Jedno nie wyklucza drugiego-odparł. Mirabelka rozejrzała się po planszy i... ułożyła 'BEZCZELNIACZEK'.

-Koszula- przypomniała słodko. Leon zabrał się za rozpinanie, a gdy był przy ostatnim guziku, zgasło światło.

-Co się stało?!

-Awaria- wyszeptał jej do ucha.

-A plansza?

-Już niepotrzebna. Zagramy w nową grę.

Nie liczą się punkty, tylko dotyk i śmiech.

/Puszek 🐾/

Puszkiem zapisane, pikantnie podane...

*ilustracja AI;