20/2026. Opowieść o spotkaniu ze Smokiem Kazimierzem

 

   Zdarzyło się to w 'zimną Zośkę', która okazała się nie tak zimna, jak obiecują ludowe przesądy. Uzbrojona w wiedzę i rady od Estery wyruszyłam do najbliższej galerii zdecydowana dodać barw mojej szafie pogrążonej w czerniach z lekka tylko rozbielonej i przyprószonej dżinsem.

   Zamierzałam kupić bluzkę lub spodnie w intensywnym, a nawet niebezpiecznym kolorze. Marzyła mi się fuksja, szafir, turkus... Jednak mnogość fasonów i barw tak mnie przytłoczyła, że w miejsce potrzeby odważnej metamorfozy pojawił się estetyczny paraliż. I obawiając się, że kupię coś, co okaże się całkowitym niewypałem, nie kupiłam nic.

   Wyszłam z galerii z pustymi rękami, bo nie kupiłam też świecy pachnącej jak las po deszczu ani książki, którą przez dłuższą chwilę trzymałam w dłoniach.

   Zobaczyłam go biegnącego przez plac z dwiema torbami w łapach. Wyglądał na tak szczęśliwego, jakby właśnie wygrał mega promocję z darmową dostawą do domu. Jego łuski mieniły się w popołudniowym słońcu, oczy błyszczały podekscytowaniem, a ogon drżał z emocji, których nie próbował ukrywać. 

   Tak oto poznałam Smoka Kazimierza- najgroźniejszego zakupoholika po tej stronie Wisły, który wchodził do sklepu po skarpety i baterie, a wychodził z połową wiosny w papierowych torbach.

   W jednej miał świecę o zapachu konwalii, książkę o smakach Portugalii, dwa słoiki figowej konfitury, notes, którego nie potrzebował i stare winyle kupione w małym sklepie na Kazimierzu. Takie, które trzeszczą przed pierwszą piosenką jak drewno w kominku.

   W drugiej niósł koc w kolorze granatu idealny na listopadowe wieczory i 'Mgłę nad Wisłą' z tego sklepiku pachnącego cynamonem i suszonymi pomarańczami, która w rzeczywistości nie była herbatą, lecz nastrojem na deszczowy wieczór. Pewnie w domu miał cały zapas takich 'nastrojów': na mgłę, na na pierwszy śnieg, na smutny wtorek, na czytanie książek, na patrzenie przez okno... Podejrzewam, że Kazimierz miał słabość do sklepów z rzeczami kompletnie zbędnymi, ale absolutnie czarującymi, z których wychodzi się bogatszym o kolejną duperelę i uboższym w zdrowy rozsądek. 

   Pobiegł dalej ziejąc szczęściem, zostawiając za sobą szelest papierowych toreb i zapach 'Mgły nad Wisłą'.

   Wieczorem, siedząc na dachu starej kamienicy z kubkiem gorącej herbaty pewnie patrzył na światła odbijające się w Wiśle, jak rozsypane monety i słuchał miasta. Stukotu tramwajów, śmiechu studentów, muzyki płynącej z otwartych okien...

   A gdy nastała błękitna godzina obserwował jak Kraków znowu budzi się do życia i przeciąga w słońcu niczym stary kot.

A ja kupię sobie karton.

To będzie inwestycja w klimat życia.

/Puszek 🐾/

Wypowiedziane szeptem, zapisane puszkiem...

*zdjęcia własne;