Od wielu miesięcy zdecydowanie więcej czasu spędzam w domu. W efekcie dni mieszają mi się, jak kawa z mlekiem w filiżance.
Otwieram oczy z przekonaniem, że jest sobota, po czym okazuje się, że to wtorek ma się świetnie i wcale nie zamierza udawać weekendu. Innym razem cicha i leniwa środa podszywa się pod niedzielę, bo też zapomniała, jakim dniem właściwie jest. A kiedyś dni tygodnia ustawiały się w szeregu do 'kolejno odlicz', jak harcerze na zbiórce.
Poniedziałek był surowy i nielubiany, piątek uśmiechał się szeroko, podając z radością rękę weekendowi, a niedziela pachniała rosołem i spokojem. Teraz rozłażą się po domu, przesiadują na kanapie, zaglądają w kuchni do garów i mylą kapcie.
Tak, czas przestał mnie poganiać. Nie stuka palcem w zegarek i nie pyta czy nadążam. Mierzy się ilością wypitych kaw, długością cienia na ścianie i chwilami, w których Puszek uznaje, że oto przyszła pora na pieszczoty.
W tym miękkim czasie są jednak dni, które nie mogą się gubić i ja też im na to nie pozwalam. To dni badań. Dni wizyt w poradni hematologicznej. I dni kolejnych wlewów. Reszta może się mieszać, rozpływać i zmieniać rytm. Ale te daty stoją na straży i przypominają, że troska o siebie też jest formą porządku.
Poza tym żyję bez odhaczania punktów w terminarzu. Wstaję i cieszę się, że poranek pachnie kawą i świeżym chlebem. Nieważne czy to wtorek, czy sobota. Grunt, że drożdżowe z kruszonką smakuje wybornie, światło jest przyjazne, a dom oddycha spokojnie.
Czas przestał być linijką, a stał się kocem, w który mogę się owinąć w środku dnia i zdrzemnąć w środę, która myśli, że jest niedzielą. A Puszek patrzy na mnie z góry, przeciąga się leniwie i mruczy.
Nieważne, jaki to dzień.
Ważne, że jesteśmy razem.
/Puszek 🐾/
Wypowiedziane szeptem, zapisane puszkiem...
*zdjęcie z internetu;
*zdjęcie własne;
Och, niedzielne środy to fajna sprawa :-) Kiedyś ludzie nie zaglądali codziennie do kalendarza i może byli szczęśliwsi niż my dzisiaj podpięci do różnych wyznaczników czasu. A tak w wstajesz rano, patrzysz w okno i oczekujesz, do czego dzisiaj zaprosi Cię dzień.
OdpowiedzUsuńŁadnie piszesz o tych dniach... Ważne, że jeszcze je mamy i możemy przeżywać po swojemu.
OdpowiedzUsuńKilka głasków ode mnie dla Puszka:)))
O tak, gdyby nie gabinety, wlewy i chwile gorszego stanu, mogłabyś zapomnieć o kalendarzu i zegarku. Nie jesteśmy tak całkiem wolni, jak byśmy chcieli, każdy w innym wymiarze.
OdpowiedzUsuńAle pięknie to opisałaś… aż człowiek sam zaczyna się zastanawiać, jaki dziś właściwie dzień 😊 Ten obraz dni „w kapciach”, które kręcą się po domu, jest genialny.
OdpowiedzUsuńZ jednej strony trochę zazdroszczę tego zwolnienia i życia bez ciągłego „odhaczania”, a z drugiej – dobrze, że są te ważne daty, które trzymają rytm i przypominają o tym, co najważniejsze.
I w sumie chyba o to chodzi – żeby umieć się otulić tym „czasowym kocem” i złapać spokój, nawet jeśli środa udaje niedzielę 😉
Nieważne, jaki dziś dzień, ważne, aby był spokojny i szczęśliwy.
OdpowiedzUsuńPieknie opisane dni, czas. Kocham zapominać, jaki to dokładnie dzień, czasami to mi sie to zdarza. Staram sie więcej relaksować ostatnimi czasy, za duzo burz wkoło. Zdrówka, pozdrawiam Cię serdecznie. :)
OdpowiedzUsuń