10. Bajka o Mirabelce i wycieczce w nieznane

 

  To był jeden z tych dni, które pachniały obietnicą. Mirabelka nie wiedziała dlaczego, ale sukienka wybrała się sama. Ta na jedno ramię. Ta, którą wiatr lubił najbardziej.

  Leon zaparkował pod jej domem czerwonym kabrioletem. Miał na sobie okulary przeciwsłoneczne i uśmiech, który można było rozpiąć jak koszulę.

-Wsiadasz?-zapytał. Mirabelka wsiadła bez pytania dokąd jadą. Z Leonem to nie miało znaczenia. Wiatr wślizgiwał się pod sukienkę, bawił się ramiączkiem, próbował podejrzeć to, co ukryte.

-On jest bezwstydny!- powiedziała, łapiąc materiał.

-Ma moje pozwolenie- Leon uśmiechnął się, skręcając w drogę donikąd. Jechali przez łąki, przez zapach mięty i żniw. Przez muzykę z radia, która brzmiała jak preludium do czegoś znacznie bardziej rytmicznego.

  Mirabelka wyciągnęła ręce w górę. Leon zwolnił. Zatrzymał się w miejscu, gdzie droga przestawała być drogą.

-Coś ci pokażę- powiedział, sięgając po skrzynkę ukrytą w bagażniku. Koc. Koszyk. Termos z kawą i... czekolada.

-Nie wierzę! Romantyk w kabriolecie?

-Sprawdź, co jeszcze ukrywam- szepnął, zerkając znacząco na kieszeń w swojej marynarce. Nie wiadomo co w niej było. Ale sposób w jaki to powiedział...

Leon wyjął z koszyka truskawki. 

-Przewidziałeś wszystko? 

-Nie. 

-A czego nie przewidziałeś? 

Uśmiechnął się. -Ciebie w tej sukience.

  Usiedli na kocu. Kawa parowała między nimi. Ale to nie ona rozgrzewała najbardziej. Wiatr robił bałagan w uczesaniu i w głowach. Mirabelka zaśmiała się, gdy Leon zdjął jej sandałek i pocałował w miejsce, które dotąd zasłaniał.

-Masz szczęście, że lubię zuchwałość.

-Mam więcej niż szczęście- odpowiedział, całując wyżej.

Nie wszystko, co wieje ci w twarz, to przeciwności losu.

Czasem to zaproszenie do jazdy bez hamulców.

/Puszek 🐾/

Puszkiem zapisane, pikantnie podane...

*ilustracja AI;