12/2026. Opowieść wiosenna

 

   Jeszcze wczoraj był zwyczajny przedwiosenny dzień. Ok, może nie do końca zwyczajny, ale na pewno ostatni, a dzisiaj ziemia wzięła głęboki oddech i chociaż wszystko wygląda tak samo, to świat pachnie inaczej. I to nie jest złudzenie.

   To wiosna wróciła po zimie, która zdawała się nie mieć końca. Wróciła w świetle, które robi się bardziej złote. W pierwszych krokusach, które mają w sobie więcej odwagi niż niejedna dorosła decyzja. W powietrzu, które jest jak mozaika wiosennych zapachów, unosząca się niczym mgła nad ziemią. W ziemi, budzącej się z zimowego snu aromatem geosminy. Geosmina... To słowo pachnie zanim zdążymy je zrozumieć.

   Świat przestaje być czarno-biały i zaczyna się zielenić. Drzewa, które jeszcze wczoraj były szkicem, dzisiaj stają się obrazem.

   Puszek też czuje wiosnę. Dłużej przesiaduje przy oknie, wąsy drżą mu od nowych zapachów, a cytrynowe oczy śledzą każdy ruch za szybą. Wiosna dla niego to przecież wielka kronika świata. Ptaki, które wróciły, gołębie przelatujące nisko nad dachami, wiatr przynoszący zapachy, których wcześniej nie było i słońce, które znalazło nowe miejsce na parapecie. I pewnie zastanawia się, dlaczego jeszcze nikt nie zaproponował mu spaceru.

   Dzisiaj dzień i noc stają naprzeciw siebie w idealnej równowadze. Przez krótką chwilę światło i ciemność mają tyle samo miejsca na świecie. A potem światło zaczyna wygrywać.

   Dla mnie wiosna nie jest porą roku. Jest stanem skupienia duszy. Coś jak morze... Pamiętacie? Tylko zamiast soli na ustach czuję obietnicę w sercu.

   Zaraz otworzę okna na oścież i zrobię porządki w szafach, w głowie, w sercu... Włączę swoją playlistę- taką w stylu komandor Lewis z 'Marsjanina', dzięki której Mark Watney przestał być samotnym botanikiem, a stał się królem marsjańskiego parkietu i w logach misji zapisał: 'sol 41. ziemniaki rosną dobrze. morale załogi wysokie. Mars posiada całkiem przyzwoity parkiet do tańca'- na pełen regulator i zatańczę. Pomaluję paznokcie na neonowo, pójdę na spacer, zmienię zasłony i pościel na tę w flamingi...

   Ale zanim to wszystko zrobię, zaparzę kawę- bo kawa jest najważniejsza!- i wypiję ją przy otwartym oknie wolniej niż zazwyczaj. Pozwolę sobie poczuć, jak wiosna kiełkuje we mnie niczym gwiazda, która świeci nie na niebie, ale głęboko w sercu.

Wiosna robi z ludźmi dziwne rzeczy.

Z kotami na szczęście tylko te najlepsze.

/Puszek🐾 /

Wypowiedziane szeptem, zapisane puszkiem...

*zdjęcia własne;